Dit is niet het meest normale tijdstip om een blog te schrijven(twaalf uur 's nachts), maar ik kan toch niet slapen en ik kan mijn schaars overgebleven tijd hier maar het beste goed gebruiken.
Vandaag ben ik exact 8 maanden in Parijs en heb ik nog precies 1 week bij het gastgezin te gaan voordat mij ouders en broer me komen kidnappen.

Zo ongeveer een maand geleden begon de stress al licht, ik had nog een mega to do list te gaan en de eerste meisjes zouden bijna vertrekken. Maar het gevoel dat het einde er echt aan komt had ik toen bij lange na niet zo erg als nu. Vorige week zijn Talitha en Eline naar huis gegaan, die toch wel echt goede vriendinnen geworden zijn hier. Samen met Nicchelle en Taltiha hadden we vrijdags nog even een afscheidsdagje gehouden. Nadat we ongeveer drie tassen vol eten-met-een-betekenis hadden verzameld (lees: cupcakes, macarons, bolognaise chips, stokbrood + jam, chouquettes en boterkoekjes), hadden we uitgebreid geluncht in de Tuilerieën. Iets daarvoor waren we in een fotohokje gedoken om 3x foto's te laten maken (vier verschillende foto's op een velletje waar je vervolgens 5 euro voor moet neerleggen). Dit als herinnering en waar we op de achterkant allemaal iets hebben geschreven. De volgende dag hebben we met een groep nog bij de moskee thee gedronken en toen was het afscheid nemen toch echt daar!
Nicchelle en ik hebben erna maar troost gezocht in de Quick met ijs met extra chocoladesaus waarvan de calorieën deze keer geen bal uit maakte. Gelukkig hadden we iets om ons door te laten opvrolijken, het was namelijk de dag van de Gaypride in Parijs! Met Hollande als nieuwe president(hij is voor het legaal maken van het huwelijk) was het een nóg uitbundiger feest dan normaal. Wij stonden netjes om half 2 klaar tegenover parc Luxembourg zodat we een mooi plaatsje hadden. Wat we eventjes vergeten waren, was dat we natuurlijk in Frankrijk waren en de parade pas 2 uur later een keer kwam aanzetten haha! Maar het was me het wachten waard zeg. Ik heb nog nooit zóveel bizarre figuren en creaties bij elkaar gezien. Alle meiden in bh, mannen in leren tuigjes, als vrouw verklede mannen waar ik qua op-hakken-lopen en make-up nog wat van kan leren, niks was te gek. Met gevaar voor eigen leven hebben we een compleet plakboek aan stickers verzameld én een paar mooie regenboogvlaggetjes! Omdat we, ondanks die supertoffe ervaring, toch nog wel een beetje down waren zijn we maar richting pizzahut en bioscoop gegaan en zo hebben we de trieste ochtend kunnen omtoveren in een vrolijke dag!

Het tweede afscheid van deze week was dinsdagmiddag. Ik moest met Greg naar Gare de Lyon om hem daarna met zijn nichtje op de trein te zetten. Hij is nu voor een paar weken bij een van de oma's en is daar dus nog steeds als ik hier wegga. Typisch Frans kwamen zijn nichtje en haar moeder tien minuten voor vertrek van de trein aanzetten. Ik had het tot toen toe nog helemaal niet lastig gehad met het idee dat ik ze waarschijnlijk nooit meer ga zien, maar eenmaal in de trein(we liepen even mee om te kijken of alles goed was), kwam dat besef toch ineens. Een laatste stevige afscheidsknuffel van Greg en toen liep ik met tranen in mijn ogen de trein uit. Ik ben echt een dwerg in afscheid nemen, dus dat gaat nog leuk worden straks met Arthur...

Maar eerst nog maar even flink genieten aankomende week en hopelijk kan ik dan ook zeggen dat ik écht alles van mijn lijstje gedaan heb. Er kwamen namelijk de laatste tijd best veel onverwachte impulsieve dingen tussendoor. Zoals het Fête de la Musique, elk jaar op 21 juni, de langste dag van het jaar, wordt dit feest gevierd. Ik geloof zelfs dat het internationaal is! Op elke vijf meter in de stad stond een bandje, koor, solo artiest, noem het maar op en het stond er! We hebben dan ook echt élke muziekstijl gezien. Mijn favoriet was toch wel de vrouw die in een straatje naast de Notre Dame, met een rauwe stem Franse chansons aan het zingen was!
De nacht erna was er een filmnacht (Films sous les etoiles!) in het grote park van Saint Cloud. Dat betekende mijn tweede nachtje doorhalen (de nacht ervoor waren we uitgeweest in Palais de Maillot, heeel gave club!). De eerste film was Belle en het Beest. Leeeuk, dacht Susanna. Alleen het bleek de speelfilm versie te zijn van honderd jaar geleden. Afijn, na de eerste film hadden we nog redelijk wat energie (wijn hielp), want daarna kwam Black Swan. Hiervan heb ik tot op ongeveer een kwart wat meegekregen, daarna ben ik in slaap gevallen haha. Heel fijn slapen was het ook niet, want het was kouuud! Gelukkig kon je dekens huren! Tijdens de laatste film was bijna iedereen weg en konden we in de strandstoelen vooraan gaan liggen. Ook dit bleek niet echt mijn film, Mulholland Drive was het en weer heb ik driekwart van de film geslapen. De andere kwart heb ik van de meiden naast me hun verbazingen aangehoord. Volgens mij is dit de meest bizarre film die er bestaat haha.
Rond half 6 kregen we een croissant en hebben we de zonsopkomst gekeken met uitzicht op Parijs. Daarna zijn we Parijs ingegaan om écht te ontbijten, alleen is er op zondagochtend geen enkele bakker open. Gelukkig de MacDonalds wel en hebben we daar een uurtje kunnen uitrusten.
Totdat we met het geniale plan kwamen om te gaan fietsen op de ChampsElysees. Ja jullie lezen het goed! De huurfietsen, de Vélibs, bestaan 5 jaar en daarom was er een minideeltje van de Champs afgezet zodat je gratis kon fietsen voor het goede doel. Dus daar zaten we, na twee nachten niet geslapen te hebben, om 's ochtends half 9 op de fiets om 6 km te fietsen! Eenmaal thuis ben ik in bed gedoken om er vervolgens pas voor het avondeten weer uit te komen :).

Wat ik ook nog even snel wil vertellen is dat ik toch maar mooi geslaagd ben voor mijn Franse examen! Ik was zelfs de beste van de klas! Heb ik toch nog iets opgestoken dit jaar hier :)

Het is nu ongeveer een uur verder, het wordt maar eens tijd om mijn bed op te zoeken. Morgen is Arthurs laatste schooldag en dan begint eindelijk de langverwachte vakantie! Ik ga nu echt aftellen totdat ik mijn eigen gezinnetje weer in de armen kan vliegen en een paar dagen later éindelijk weer echt naar huis te gaan.

Stiekem steel ik even een zinnetje van de blog van Talitha, omdat die eigenlijk gewoon heel mooi is:


Ce n'est qu'un au revoir, pas un adieu. Paris, je reviens!

Tot heel snel lieve allemaal!